Wat is er waar van de Non van Singraven?

Sagenexpert Theo Meder van het Meertens Instituut zegt over de sage “De Non van Singraven” uit de provincie Overijssel:

WAAR IS DAT:

• Het landgoed Singraven in de 16e eeuw een klooster is geweest.
• Het ontvluchten van het klooster om een avondje naar de kroeg te gaan voor een non een ernstig vergrijp was en dat het bestraft werd met een flinke hoeveelheid stokslagen of een gevangenisstraf.
• De abis (moeder-overste) haar nonnen mocht straffen, maar zij mocht niet verder gaan dan een gevangenisstraf.

MEER UITLEG:
“Sommige nonnen lieten zich in de middeleeuwen inderdaad inmetselen als kluizenaars om zich in alle vroomheid aan God te kunnen wijden zonder zich zelf bloot te stellen aan allerlei verleidingen om hen heen (de kroeg of een geliefde bijvoorbeeld). Er bleef echter wel een ruimte in de muur open om zo’n kluizenaar van eten en drinken te kunnen voorzien.
Eén van de beroemdste nonnen in Nederland was Suster Bertken (1457-1514) die zich vrijwillig in de muur van de Utrechtse Buurkerk liet metselen.”

“De non van Singraven wordt als straf voor haar zondige leven ingemetseld in de kloostermuur, sterft en blijft rondspoken. Ze jaagt de mensen in de omgeving van het klooster de schrik aan.
Zowel binnen de christelijke leer als binnen andere vormen van geloof wordt aangenomen dat na het overlijden van de mens de geest of ziel zich van het lichaam losmaakt. Volgens de christelijke leer gaat de ziel dan naar de hemel.
Volgens oudere geloofsvormen kon een ziel echter ook op aarde blijven ronddolen, omdat de ziel geen rust kon vinden. Dat kwam dan bijvoorbeeld omdat er onrecht was geschied (moord of een ongeval). In veel gevallen verdwijnt het spook pas als het onrecht wordt rechtgezet, maar dat kan lang niet altijd. Hoezeer dit vanuit het christendom ook als ‘bijgeloof’ is bestempeld en bestreden, het geloof is tot op de dag van vandaag blijven bestaan.”